Badania krwi przy leczeniu stwardnienia rozsianego

nowe leki w stwardnieniu rozsianym nowe leki w stwardnieniu rozsianymDiagnostyka stwardnienia rozsianego bywa bardzo długa.

Podstawowym badaniem wykonywanym podczas diagnostyki stwardnienia rozsianego jest badanie rezonansem magnetycznym.

Pozwala on stwierdzić zaistnienie pierwszych zmian demielinizacyjnych w mózgu.
Poza tym podczas diagnostyki i leczenia stwardnienia rozsianego wykonywanego są badania krwi.

Ich fachowa interpretacja pozwala ocenić stan zdrowia osoby chorej na stwardnienie rozsiane.

Poza tym będzie ona musiała regularnie odbywać wizyty u neurologa podczas których będzie on przeprowadzał badania kontrolne i rozmowy z pacjentem.

Pozwolą one na dokonanie pełnej oceny stany zdrowia pacjenta i wdrożenie odpowiedniej terapii.

Powinna ona pozwalać na kontrolowanie przebiegu choroby.

Koszty leczenia stwardnienia rozsianego

Osoby chore na stwardnienie rozsiane mogą brać udział w różnych programach leczenia.
Jedne z nich przeznaczone są dla osób, które znajdują się jeszcze na etapie diagnostyki, a inne dla osób poważniej chorujących.

Trzeba przyznać, że koszty leczenia stwardnienia rozsianego są dosyć wysokie, jednak można liczyć na refundację przynajmniej części kosztów związanych z leczeniem stwardnienia rozsianego, a poza tym można korzystać z różnych sposobów leczenia tej choroby.

Dzięki temu osoby chore na stwardnienie rozsiane mogą przez długi okres czasu pozostawać w miarę dobrym zdrowiu. Uczestnicząc we właściwym programie leczenia mogą pozostawać aktywne i zapominać na co dzień o chorobie co na pewno pomoże w zapobieganiu jej rozwojowi.

Kryteria rozpoznawania SM - Wikipedia

Z uwagi na bogatą symptomatologię stwardnienia rozsianego brak jest swoistego testu, badania laboratoryjnego czy neuroobrazowego, które mogłoby pozwolić na jednoznaczne postawienie diagnozy.

Jednocześnie wraz z postępem w leczeniu modyfikującym przebieg choroby konieczne stało się sprecyzowanie schematów diagnostycznych pozwalających na wczesne postawienie diagnozy i wdrożenie stosownej terapii. Pierwsze przyjęte kryteria opublikowano w 1965 roku na podstawie prac Panel on the Evaluation of Experimental Trials of therapy in Multiple Sclerosis pod kierunkiem George'a A.

Schumachera.

Zawarta w nich konieczność udowodnienia rozsiania objawów choroby w czasie i przestrzeni oraz zastrzeżenie wykluczenia innych możliwych i lepiej tłumaczących objawy przyczyn choroby, stanowią podstawę kolejnych zaleceń diagnostycznych i obowiązują do dziś. Opublikowane w 1983 roku kryteria Posera opierały się przede wszystkim na analizie przebiegu występowania kolejnych rzutów. Najważniejszym badaniem dodatkowym było badanie płynu mózgowo-rdzeniowego.
Na tej podstawie pacjentów można było zakwalifikować do jednej z pięciu grup: Klinicznie pewne SM (wystąpienie dwóch rzutów choroby z objawami z dwóch ognisk) Wsparte badaniami laboratoryjnymi pewne SM Klinicznie prawdopodobne SM Poparte laboratoryjnie prawdopodobne SM Nie SM Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kryteria_McDonalda.