Warto wiedzie膰

sma sklep
Zaproponowane przez Alberta Einsteina wyja艣nienie zjawiska i jego opis matematyczny oparte jest na za艂o偶eniu, 偶e energia wi膮zki 艣wiat艂a poch艂aniana jest w postaci porcji (kwant贸w) r贸wnych \displaystyle h\nu h\nu , gdzie h jest sta艂膮 Plancka, a \displaystyle \nu \nu oznacza cz臋stotliwo艣膰 fali.
Kwant promieniowania poch艂aniany jest przy tym w ca艂o艣ci.
Einstein za艂o偶y艂 dalej, 偶e usuni臋cie elektronu z powierzchni metalu (substancji) wymaga pewnej pracy zwanej prac膮 wyj艣cia, kt贸ra jest wielko艣ci膮 charakteryzuj膮c膮 dan膮 substancj臋 (sta艂膮 materia艂ow膮).
Pozosta艂a energia unoszona jest przez emitowany elektron.
Z tych rozwa偶a艅 wynika wz贸r: \displaystyle h\nu =W+E_k \displaystyle h\nu =W+E_k gdzie: h ? sta艂a Plancka; ? ? cz臋stotliwo艣膰 padaj膮cego fotonu; W ? praca wyj艣cia; Ek ? maksymalna energia kinetyczna emitowanych elektron贸w. Hipoteza kwant贸w wyja艣nia, dlaczego energia fotoelektron贸w jest zale偶na od cz臋sto艣ci 艣wiat艂a, oraz 偶e poni偶ej pewnej cz臋stotliwo艣ci 艣wiat艂a zjawisko fotoelektryczne nie zachodzi.
Einstein opublikowa艂 swoj膮 prac臋, w kt贸rej wyja艣ni艂 zjawisko fotoelektryczne, w Annalen der Physik w 1905 r. Otrzymane r贸wnanie zosta艂o potwierdzone do艣wiadczalnie przez Millikana.

Millikan by艂 zagorza艂ym przeciwnikiem koncepcji Einsteina i przez 10 lat eksperymentowa艂 pr贸buj膮c j膮 obali膰.

Paradoksalnie, jego do艣wiadczenia sta艂y si臋 koronnym dowodem s艂uszno艣ci kwantowej natury 艣wiat艂a.

Co wi臋cej, precyzyjne pomiary Millikana umo偶liwi艂y bardzo dok艂adne wyznaczenie sta艂ej Plancka.

R贸wnanie opisuj膮ce zale偶no艣ci energetyczne w fotoefekcie nazywane bywa r贸wnaniem Millikana-Einsteina. W 1921 roku Einstein uzyska艂 Nagrod臋 Nobla, za specjalne osi膮gni臋cia w dziedzinie fizyki, w szczeg贸lno艣ci za wyja艣nienie efektu fotoelektrycznego (teoria wzgl臋dno艣ci nie by艂a wtedy jeszcze wystarczaj膮co poparta obserwacjami). Idea kwantu energii zosta艂a zapo偶yczona przez Einsteina z prac Plancka dotycz膮cych wyja艣nienia zjawiska promieniowania cia艂a doskonale czarnego.殴r贸d艂o: https://pl.wikipedia.org/wiki/Efekt_fotoelektryczny#Obja.C5.9Bnienie_zjawiska

Konwersja fotowoltaiczna

Ogniwo fotowoltaiczne to urz膮dzenie s艂u偶膮ce do bezpo艣redniej konwersji energii promieniowania s艂onecznego na energi臋 elektryczn膮, poprzez wykorzystanie p贸艂przewodnikowego z艂膮cza typu p-n, w kt贸rym pod wp艂ywem foton贸w, o energii wi臋kszej ni偶 szeroko艣膰 przerwy energetycznej p贸艂przewodnika, elektrony przemieszczaj膮 si臋 do obszaru n, a dziury (no艣niki 艂adunku) do obszaru p.
Takie przemieszczenie 艂adunk贸w elektrycznych powoduje pojawienie si臋 r贸偶nicy potencja艂贸w, czyli napi臋cia elektrycznego. Po raz pierwszy efekt fotowoltaiczny zaobserwowa艂 A.C.

Becquerel w 1839 r.

w obwodzie o艣wietlonych elektrod umieszczonych w elektrolicie, a obserwacji tego zjawiska na granicy dw贸ch cia艂 sta艂ych dokonali 37 lat p贸藕niej W. Adams i R.
Day. Obecnie znanych jest wiele typ贸w materia艂贸w umo偶liwiaj膮cych uzyskanie efektu fotowoltaicznego.
W przemy艣le najcz臋艣ciej wykorzystywane s膮 ogniwa zbudowane na bazie krzemu monokrystalicznego, ale produkuje si臋 te偶 ogniwa oparte na krzemie polikrystalicznym, krzemie amorficznym, polimerach, tellurku kadmu (CdTe), CIGS i wielu innych. Intensywny rozw贸j przemys艂u fotowoltaicznego w ostatnich latach poci膮ga za sob膮 du偶e zainteresowanie badaniami nad wydajniejszymi i ta艅szymi ogniwami.殴r贸d艂o: https://pl.wikipedia.org/wiki/Energetyka_s%C5%82oneczna#Uzyskiwanie_energii_z_promieniowania_s.C5.82onecznego

Ze 艣wiata energii s艂onecznej - Kolektor pr贸偶niowo-rurowy

sma sklep
Kolektor pr贸偶niowo-rurowy sk艂ada si臋 z: rur pr贸偶niowych, w kt贸rych element zbieraj膮cy ciep艂o, tzw.

absorber, znajduje si臋 w pr贸偶ni, co znacznie poprawia dzia艂anie kolektora w obr臋bie szeroko艣ci geograficznych takich, na jakich znajduje si臋 Polska.

Absorpcja ciep艂a s艂onecznego nie jest w贸wczas uzale偶niona w tak znacz膮cym stopniu od temperatury zewn臋trznej, dzi臋ki czemu stosuj膮c panel tego typu mo偶na liczy膰 na zyski ciep艂a w instalacji nawet w mro藕ne zimowe s艂oneczne dni, niekt贸re z kolektor贸w posiadaj膮 zwierciad艂o, dodatkowo do艣wietlaj膮ce absorber ze strony ods艂onecznej.
Jest ono wykonane poza rurkami, b膮d藕 naniesione na rurk臋 pr贸偶niow膮 w postaci lustra, w zale偶no艣ci od producenta. Kolektory pr贸偶niowo-rurowe maj膮 nieco wi臋ksz膮 wydajno艣膰 ni偶 kolektory p艂askie, ale technologia wykonania sprawia, 偶e ich instalacja jest rozwi膮zaniem dro偶szym.
Kolektory tego typu s膮 r贸wnie偶 mniej wytrzyma艂e np.
na grad, a tak偶e zim膮, gdy spadnie na nie 艣nieg, nie ma mo偶liwo艣ci zastosowania tak zwanego obiegu odwr贸conego w celu rozmro偶enia kolektora i usuni臋cia z nich 艣niegu (takie rozwi膮zanie jest w kolektorach p艂askich). Kolektory s艂oneczne p艂askie i pr贸偶niowe s膮 w stanie dostarczy膰 do ok.
60% ciep艂a potrzebnego do ogrzewania wody u偶ytkowej w ci膮gu roku.
Kolektory pr贸偶niowe wymagaj膮 jednak mniejszej powierzchni zabudowy, ten sam efekt wydajno艣ci cieplnej jak dla kolektor贸w p艂askich o powierzchni, przyk艂adowo 5 m2 uzyska si臋 z kolektora pr贸偶niowego o powierzchni 3 m2potrzebny przypis.殴r贸d艂o: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kolektor_s%C5%82oneczny
.
Dodane: 17-10-2016 11:59

Tagi: sklep internetowy fotowoltaika panele s艂oneczne

Widok do druku:

sma sklep